Mason chwycił rurkę, jakby spalił rękę. Jego matka stała z szeroko otwartymi oczami i ustami pełnymi nagłego, spóźnionego przerażenia.
Próbowałem odpowiedzieć, ale ból ponownie mnie przeszył. Poczułem silny wstrząs, tak silny, że moje kolana ugięły się. Upadłam na podłogę w kuchni, prosto w krew.
“Ojciec…”Udało mi się umrzeć. “Popchnęli mnie. Krwawienie. Nie pozwalają mi wezwać pomocy.
Przez chwilę w tubie zapanowała cisza. Głos mojego ojca się zmienił. To nie był tylko mój ojciec. Był typem osoby, która przesłuchiwała przestępców z takim samym lodowatym spokojem, z jakim reszta zamawiała kawę.
Przycisnęłam rękę do brzucha. Czekałam. Modliłem się. Niezły.
“Nie wiem” – wyszeptałam.
Mason podszedł do mnie. “Sir, to nieporozumienie. Wpadła w histerię i upadła sama”.
Mój ojciec nie podniósł głosu. To pogorszyło sytuację.
Usłyszałem głosy na tle skróconych połączeń, powtarzający się adres: “karetka jest w drodze”, “lokalna policja została podniesiona na alarm”.Mason spojrzał na drzwi, jakby mógł uciec, ale dom już nie należał do niego. To było miejsce zbrodni. I po raz pierwszy zdał sobie z tego sprawę.
“Mary Ellen”, powiedział mój ojciec, “nie zasypiaj”.
“To bardzo boli”.
“Wiem, moja droga. Ale posłuchaj mnie. Licz na mnie”.
Zacząłem liczyć. Pojedynczy. Dwóch. Trzech. Ale w wieku pięciu lat zwymiotowałem z bólu. Lady Teresa odsunęła się, jakby moja krew mogła nadszarpnąć jej reputację.
“To nie może się zdarzyć” – mruknął. “Jesteśmy uczciwą rodziną”.
Spojrzałem na nią z podłogi. “To nie jest warte słowa. To właśnie robisz, gdy nikt cię nie nagrywa”.
