27 października 2015 r. o godz. 15:40 pustynia w Arizonie ujawniła jedną ze swoich najstraszniejszych tajemnic.
W wąskiej, osłoniętej przed słońcem szczelinie na południe od Kanionu Waterhole, do której przypadkowo zeszła grupa pięciu geologów, unosił się ciężki, mdły zapach rozkładu.
40 stóp w dół, wśród gładkich ścian z piaskowca.
Studenci znaleźli 44-letniego detektywa, Roberta Dixona, który zniknął bez śladu dokładnie 18 dni wcześniej.
Nie wezwał pomocy ani nie próbował uciec.
Wyczerpany do granic możliwości, pokryty pęcherzami po oparzeniach, policjant kucał w półmroku i monotonnym, łamanym głosem przesłuchiwał okaleczone zwłoki.
Zmarły milczał, ale to nie powstrzymało Roberta.
Nadal domagał się zeznań od swojego martwego sobowtóra, na którego ktoś starannie narzucił jego własną służbową kurtkę.
Październik 2015 roku okazał się niezwykle upalny w Arizonie, zamieniając pustynię w prawdziwy piec.
Termometry w cieniu nieustannie wskazywały około 110°F, a suchy wiatr nie przynosił ulgi, wzbijając w powietrze chmury czerwonego pyłu.
44-letni detektyw Robert Dixon, cichy i skupiony weteran policji, którego kariera była nierozerwalnie związana z rozwiązywaniem najtrudniejszych, beznadziejnych spraw, przybył do prowincjonalnego miasteczka Paige, aby prowadzić własne, nieoficjalne śledztwo.
Zgodnie z dokumentami znalezionymi później w jego biurze, próbował on odkryć ukryty związek między serią dawnych zaginięć samotnych turystów a jedną nową sprawą, która nie została jeszcze ujawniona prasie.
Dixon był głęboko przekonany, że lokalne kaniony skrywają coś znacznie straszniejszego niż tylko tragiczne wypadki podczas wycieczek pieszych.
Chronologia jego ostatnich dni została odtworzona przez śledczych dosłownie kawałek po kawałku.
8 października o godz. 25:00 Robert zameldował się w niedrogim motelu przydrożnym podczas oficjalnego przesłuchania.
Administrator obiektu zauważył, że policjant wyglądał na niezwykle wyczerpanego, ale bardzo skupionego.
Według świadka Dixon spędził większość wieczoru w swoim pokoju, rozkładając mapy topograficzne na łóżku.
Następnego ranka, 9 października, o godz. 6:30, zewnętrzne kamery monitoringu na lokalnej stacji benzynowej zarejestrowały jego ostatni widok.
Nagranie wyraźnie pokazuje detektywa kupującego dwa galony wody pitnej, szczegółową mapę, batony energetyczne i zapasowe baterie.
Był zupełnie sam, ubrany w jasnobeżową kurtkę i buty pustynne.
O 7:00 w punkt jego ciężki, ciemnoniebieski SUV przekroczył niewidzialną granicę rezerwatu Navajo i skierował się na południowy wschód autostradą nr 98.
Zgodnie z oficjalnymi wyciągami z rachunków za telefon komórkowy, ostatni raz sygnał z jego telefonu satelitarnego został wykryty przez stację bazową w pobliżu południowego wejścia do kanionu Antelopee.
Ten elektroniczny ślad urwał się dokładnie o 9:00, 45 minut po północy.
Po tej sekundzie detektyw zdawał się znikać w gorącej mgle pustynnej.
Nie było od niego żadnego telefonu ani wiadomości.
Jego nagła cisza była pierwszym sygnałem ostrzegawczym.
Kiedy Robert nie skontaktował się zgodnie z planem po 24 godzinach, Departament Szeryfa Hrabstwa Cookanino wraz z uzbrojonymi patrolami policji Navajo rozpoczęło 10 października o godz. 12:00 zakrojoną na szeroką skalę akcję poszukiwawczą.
Tego samego dnia, o godz. 16:30, załoga helikoptera patrolowego dostrzegła wśród skał znajomą ciemnoniebieską sylwetkę.
Pojazd Dixona znaleziono porzucony na nieutwardzonym terenie w pobliżu starego, wyschniętego koryta rzeki, 15 mil od autostrady.
Zespół kryminalistyczny, który przybył na miejsce o godz. 17:00, zastał makabryczny widok.
Samochód był otwarty.
Kluczyki w stacyjce znajdowały się wewnątrz, na fotelu kierowcy.
Na fotelu pasażera leżał portfel z kartami kredytowymi i gotówką, a w schowku znajdowała się broń służbowa.
Wszystko wyglądało tak, jakby doświadczony detektyw zatrzymał się, wysiadł, aby rozejrzeć się tylko przez minutę, i planował wrócić.
Jednak drzwi były uchylone, a eksperci nie znaleźli absolutnie żadnych obcych odcisków palców na plastiku deski rozdzielczej i kierownicy.
Nie było też śladów walki ani krwi.
Od samochodu poszukiwania rozciągnęły się na obszar ponad 50 mil kwadratowych.
Wolontariusze i ratownicy ustawili się w długich łańcuchach.
Profesjonalni przewodnicy z psami przeczesywali metr po metrze czerwone piaski i ostre skaliste zbocza.
Helikoptery z kamerami termowizyjnymi krążyły nad kanionami przez całą dobę.
Jednak gigantyczny labirynt z piaskowca pozostawał całkowicie cichy.
Ślady Roberta, które psy pewnie wywęszyły od SUV-a, nagle urwały się na skalnej ścianie zaledwie milę od samochodu.
Według raportu głównego przewodnika psów zwierzęta dochodziły do pewnego punktu, zaczynały krążyć zdezorientowane i skomleć żałośnie, by w końcu stracić ludzki zapach.
