Żelazna poręcz pod jej dłońmi wbijała się w skórę, a chłód zimy przenikał ją do szpiku kości. Tessa ledwo mogła oddychać. Jej nadgarstki były poranione przez szorstką linę, a włosy splątane krwią i brudem. Obok niej płakał jej syn — mały, drżący, nieświadomy tego, czym jest śmierć, ale wyczuwający jej bliskość. Noc ciągnęła się nad nimi bez końca, przerywana jedynie odległym wyciem pociągu przecinającego dolinę.
Zaledwie kilka godzin wcześniej była przekonana, że rodzina jej męża nie może już upaść niżej. Myliła się. Kiedy poślubiła członka rodziny Aldridge’ów, sądziła, że została wybrana z miłości. Ale miłość już dawno umarła w tym domu luster. Jej mąż, Martin, niegdyś czarujący i delikatny, stał się zimny, gdy jego fortuna zaczęła się rozpadać. Jego matka, Eugenia, postrzegała Tessę jako ciężar, biedną kobietę, która odważyła się wznieść ponad swoje miejsce. Kiedy firma Martina upadła z powodu długów, szeptano, że to ona rzuciła na niego klątwę. Kiedy odkryła jego romans z kobietą o połowę młodszą od niego, nazwano ją histeryczką.
Tej nocy zaproponowali jej „rozmowę”. Zgodziła się, trzymając syna blisko siebie, gdy jechali w kierunku lasu. Potem nastąpiły ciosy, krzyki, lina i w końcu ślady. „Nigdy nie byłaś stworzona dla naszego świata” – powiedział Martin, a jego głos był niesamowicie spokojny. „Zabierzesz mi wszystko, jeśli nie zakończę tego tutaj”.
Teraz, przywiązana do zimnej stali, słyszała bicie swojego serca ponad odgłosem zbliżającego się pociągu. Ziemia drżała pod jej kręgosłupem. Jej syn wołał jej imię, próbując dosięgnąć jej dłoni swoimi małymi palcami. Tessa próbowała szeptać słowa pocieszenia, ale jej gardło wypełniał smak krwi i deszczu.
