Notatka była przyklejona do jego koszuli: “Proszę, zaopiekuj się moim synem. Przepraszam. Powiedz mu, że mama kocha go bardziej niż gwiazdy”.
Dzieciak nawet nie podniósł wzroku, gdy wpadliśmy przez drzwi. Po prostu siedział, rysując palcem kurz, jakby sześciu dorosłych motocyklistów w skórach nie stało tam w szoku.
Łańcuch wokół jego kostki otarł skórę. Puste butelki po wodzie i opakowania po krakersach zaśmiecały podłogę wokół niego. Był tam od wielu dni.
“Jezu Chryste – szepnął za mną Hammer. “Czy on…?”
“On żyje – powiedziałem, już do niego podchodząc. “Hej, stary. Cześć. Jesteśmy tu, by pomóc”.
Chłopiec w końcu podniósł wzrok. Zielone oczy, puste i zbyt stare jak na tak młodą twarz. “Mama cię przysłała?”
Gardło mi się ścisnęło. Ta nuta. Czas przeszły. “Powiedz mu, że mama go kocha”. Nie kocha. Kochała.
“Tak, stary” – skłamałem. “Mama nas przysłała”.
Nazywam się Marcus “Tank” Williams. Mam 64 lata, jestem prezesem Iron Wolves MC. Sprawdzaliśmy opuszczone projekty Riverside pod kątem złodziei miedzi uderzających w nasze centrum społeczności, kiedy usłyszeliśmy coś ze starego domu Sullivanów. Powinien być pusty od dwóch lat.
Chłopiec miał na imię Timothy. Timmy. Miał siedem lat, choć z powodu niedożywienia wyglądał na pięć. Łańcuch był zamknięty na kłódkę, ale Crow miał na swoim rowerze nożyce do cięcia śrub. Kiedy go uwolniliśmy, Timmy po prostu stał, lekko się kołysząc.
“Gdzie jest mama?”
“Znajdziemy ją – powiedziałem. “Ale najpierw zapewnijmy ci bezpieczeństwo. Jesteś głodny?”
“Mama kazała tu czekać. Powiedziała, że przyjdzie ktoś dobry”.
“To my, kolego. Jesteśmy kimś dobrym”.
Studiował moją kamizelkę, wszystkie naszywki. “Jesteście aniołami?”
Hammer zaśmiał się smutno. “Niezupełnie, dzieciaku”.
“Mama mówiła, że przyjdą anioły. Wielkie anioły ze skrzydłami, które ryczą”.
Motocykle. Miała na myśli motocykle.Części motocyklowe.
“W takim razie tak – powiedziałem, podnosząc go ostrożnie. Nic nie ważył. “Jesteśmy twoimi aniołami”.
Gdy go wynosiliśmy, Doc już rozmawiał przez telefon ze swoimi kontaktami w szpitalu. Miałem jednak chore przeczucie, że najpierw musimy sprawdzić resztę domu.
“Hammer, zabierz dzieciaka do swojego motocykla. Ogrzej go. Crow, Diesel, ze mną”.
Znaleźliśmy ją w piwnicy.
Nie żyła może od czterech dni. Wygląda na to, że po tabletkach. Spokojna.
Położyła się ostrożnie na starym materacu, ubrana w prawdopodobnie swoją najlepszą sukienkę.
Album ze zdjęciami przyciskała do piersi – zdjęcia jej i Timmy’ego w lepszych czasach. Przed siniakami na późniejszych zdjęciach. Przed nawiedzonym spojrzeniem w jej oczach.
Była jeszcze jedna notatka, tym razem dłuższa, w kopercie z napisem “Dla tego, kto znajdzie mojego chłopca”.
Przeczytałem to, gdy Crow to zgłosił:
“Nazywam się Sarah Walsh. Mój syn to Timothy James Walsh, urodzony 15 marca 2017 roku. Jego ojciec jest w więzieniu za to, co nam zrobił. Mam raka. Stadium 4. Bez ubezpieczenia. Bez rodziny. Bez nadziei.Gry rodzinne.
Wiem, że to, co robię, jest złe. Ale jeśli umrę w szpitalu, Timmy trafi do rodziny zastępczej. Rodzina jego ojca go dopadnie. To potwory. Wszyscy.
Więc jestem samolubna. Wybieram, kto uratuje moje dziecko. Obserwowałem cię z okna. Motocyklistów. Karmisz bezdomnych w każdą niedzielę. Naprawiłeś dach pani Garcii za darmo. Powstrzymałeś te dzieciaki przed pomalowaniem kościoła sprayem.
Jesteście dobrymi ludźmi udającymi złych. To lepsze niż źli ludzie udający dobrych, czyli wszystko, co kiedykolwiek znałem.
Łańcuch jest po to, by nie uciekł i nie został zraniony. Jest tam jedzenie i woda na tydzień. Ktoś w końcu go usłyszy. Ktoś taki jak ty.
Proszę, nie pozwól im zabrać go do rodziny jego ojca. Proszę, nie pozwól mu skończyć tak jak ja – złamany przez ludzi, którzy mieli go kochać.
Powiedz mu, że mama przygotowała dla niego miejsce w niebie. Powiedz mu, że kocham go bardziej niż wszystkie gwiazdy. Powiedz mu, że jest wyjątkowy, mądry i odważny. Powtarzaj mu to każdego dnia, aż w to uwierzy.
Przepraszam. Boże wybacz mi, tak mi przykro. Ale umieranie ze świadomością, że jest z dobrymi ludźmi jest lepsze niż życie ze świadomością, że jest ze złymi.
Uratuj mojego chłopca. Proszę. Sarah”
Wręczyłem list Crowowi. Ręce mi się trzęsły.
“Tank – powiedział cicho Diesel. “Co robimy?”
“Uratujemy jej chłopca. To właśnie robimy”.
Szpital był koszmarem pytań. Policja, pracownicy socjalni, reporterzy, którzy dowiedzieli się o tej historii. Timmy nie puścił mojej ręki, odkąd go znaleźliśmy. Kiedy próbowali nas rozdzielić na czas badania, krzyczał tak głośno, że trzęsły się okna.
“Proszę!” błagał. “Proszę, będę grzeczny! Nie zostawiaj mnie! Mama mówiła, że jesteście aniołami! Anioły nie odchodzą!”
Pracownica socjalna, zmęczona kobieta o imieniu Patterson, odciągnęła mnie na bok.
“Panie Williams, rozumiem, że pan go znalazł, ale…”
“Przeczytaj notatkę matki”.
“Nie tak działa ten system”.
“System, który pozwolił jego ojcu ich bić? System, który odmówił jej leczenia, bo nie mogła zapłacić? Ten system?”
“Muszę przestrzegać protokołu. On ma rodzinę-“Gry rodzinne….
“
