Noc minęła w ciszy. Thomas zasnął z uśmiechem na twarzy, po dwóch kieliszkach koniaku. Śnił zapewne o swoim wielkim dniu — o tym, jak jutro zostanie ogłoszony nowym dyrektorem działu, jak wszyscy będą go podziwiać. I może też o tym, jak ostatni raz spojrzy na Elenę z góry.
Następnego ranka, w eleganckim biurowcu w centrum Brukseli, sala konferencyjna była już pełna. Pracownicy szeptali między sobą, wyczekując ogłoszenia decyzji. Brakowało jeszcze przewodniczącego rady oraz osoby, która miała objąć nowe stanowisko kierownicze.
Thomas wszedł pewnym krokiem. Garnitur idealnie dopasowany, mina zwycięzcy. Kilku współpracowników kiwnęło mu głową, niektórzy posłali uśmiech. Usiadł w pierwszym rzędzie. „To mój moment”, pomyślał.
— Dzień dobry wszystkim — zabrzmiał spokojny, ale pewny kobiecy głos.
Do sali weszła Elena.
Zapadła cisza. Ktoś upuścił długopis. Thomas odwrócił się powoli… i zbladł.
Elena miała na sobie elegancki, stonowany garnitur. W oczach błyszczała determinacja, jakiej nigdy wcześniej nie zauważył — nie dlatego, że jej tam nie było, ale dlatego, że nigdy nie patrzył uważnie.
— Od dzisiaj to ja przejmuję kierownictwo działu — powiedziała spokojnie, ale stanowczo. — Czeka nas sporo zmian.
Rozległy się oklaski. Niektórzy bili brawo z entuzjazmem, inni z zaskoczeniem. Thomas siedział w bezruchu, jakby świat wokół niego przestał istnieć.
Elena podeszła do niego i szepnęła:
— Miałeś rację, Thomas. W moim nowym, udanym życiu nie ma już dla ciebie miejsca.
Następnie usiadła na czele stołu, otworzyła laptopa i rozpoczęła pierwsze spotkanie jako nowa dyrektorka. Spokojna. Pewna siebie. Wreszcie zauważona.
I przede wszystkim — nie do pokonania.
