— Znowu to zamówiłaś? — zapytała chłodno Tamara Igorewna, teściowa Aliny, patrząc z pogardą na sałatkę caprese. — Wszystko teraz musi być modne i zagraniczne. Trawa za fortunę.
Alina milczała. Uśmiech na twarzy, cisza w sercu, ściśnięty żołądek. — Maksym to lubi — odpowiedziała cicho. — Chciałam mu zrobić przyjemność po pracy.
— Prawdziwa żona powinna oszczędzać, a nie kupować włoskie fanaberie — burknęła starsza kobieta, odsuwając talerz.
Do kuchni wszedł Maksym, pogodny i serdeczny, jak zawsze. — Caprese! Alinka, jesteś cudowna! — zawołał radośnie i pocałował żonę. — Mamo, zjesz?
— Nie, ciśnienie. Idę się położyć — odparła Tamara teatralnie, zostawiając za sobą ciężką atmosferę.
Alina i Maksym byli małżeństwem od pół roku. Ona ukryła swoje pochodzenie – nie chciała, by ktoś pokochał ją dla pieniędzy. Maksym pokochał florystkę z wynajmowanego mieszkania, a nie córkę właściciela korporacji „Monolit”. Ale jego matka od początku widziała w niej tylko ubogą dziewczynę bez posagu.
Gdy Maksym wyjechał w delegację, Tamara nie czekała. — Syn cioci Very bierze ślub z dziewczyną z dobrego domu. Rodzice pomagają z wkładem na mieszkanie — powiedziała z zimną wyższością.
— My z Maksymem też planujemy kredyt hipoteczny — odparła Alina spokojnie.
— Wy? — prychnęła teściowa. — Ty i twoje bukiety? Mój syn potrzebuje kogoś ze swojego środowiska. Stabilności.
Coś w Alinie pękło. Wzięła telefon. — Tato? Przyjedź. Zabierz Kostę. Czas na rozmowę.
Nie minęło dwadzieścia minut. Do mieszkania weszło dwóch mężczyzn — jeden w eleganckim płaszczu, drugi jak wykuty z granitu. Za nimi — czarny samochód, jak z filmu. — Jestem Andriej Nikołajewicz, ojciec Aliny — powiedział spokojnie.
Tamara zbielała. Głos jej ugrzązł w gardle, gdy padła nazwa „Monolit”.
Wtedy wrócił Maksym. — Co tu się dzieje?
— Poznaj mojego tatę — powiedziała Alina. — Przyjechał, bo twoja mama uważa mnie za niegodną.
Andriej mówił spokojnie, ale z mocą, przywołując milczenie. — Pozwoliła sobie pani na ocenianie mojej córki? Na poniżanie?
— Ja tylko… chciałam dobrze — wyjąkała Tamara.
— Dwadzieścia milionów dolarów. To nasze dochody za ostatni kwartał — dodał „wujek Kostia”.
Cisza. A potem — decyzja. — Pakuj się, mamo — powiedział Maksym.
Na stole pojawiła się teczka. — Penthouse z widokiem na rzekę. Ślubny prezent. Alina go odrzuciła, bo chciała wszystko zacząć z tobą od zera — wyjaśnił ojciec.
Tamara próbowała się ratować, łkała, błagała. Ale Alina już nie była tą samą dziewczyną.
— Wystarczy. Gra skończona.
Trzymali się z Maksymem za ręce, wychodząc razem. A Tamara została sama — w pustym salonie i z gorzką świadomością, że wszystko przegrała.
A na ulicy, wtulona w ramię męża, Alina uśmiechała się lekko. — Przepraszam, że cię w to wciągnęłam.
— Kocham cię, nie twoje pieniądze — odpowiedział Maksym. — A teraz wiem, że to największy skarb.
