Na cichej uliczce w starym europejskim miasteczku, gdzie wszyscy znali się z imienia, mieszkał starszy mężczyzna o imieniu Herman. Był zawsze zamknięty w sobie, unikał rozmów, rzadko wychodził z mieszkania, a nikt nie wiedział, czym się zajmuje ani z czego żyje.

Jednak jedno było pewne — z jego mieszkania nieustannie dobiegały niepokojące dźwięki. Czasem był to głuchy pomruk, jakby ktoś drapał ściany. Innym razem — przeraźliwy pisk, który nie brzmiał zupełnie po ludzku. Najgorzej było nocą: słychać było skomlenie, zmęczone szczekanie, jakby ktoś tracił zmysły. Wydawało się, że coś lub ktoś miota się w środku z nieludzką siłą.

Początkowo sąsiedzi próbowali to ignorować. Potem zaczęli pukać do drzwi, prosząc o ciszę. Ktoś nawet zostawił kartkę:

„Prosimy, zrób coś z tymi dźwiękami. Nie możemy spać po nocach.”

Nie było żadnej odpowiedzi. Czasem Herman jednak otwierał drzwi, krótko kiwał głową, mamrotał coś niewyraźnie i znikał z powrotem w ciemności swojego mieszkania.

Z tygodnia na tydzień niepokój narastał. Jedni sądzili, że Herman traci rozum. Inni podejrzewali, że robi coś nielegalnego. Pojawiały się nawet plotki, że ktoś jest przetrzymywany w środku. Ale nikt nie miał dowodów.

Aż w końcu wszystko się zmieniło.

Minął tydzień i nikt nie widział Hermana. Drzwi były zamknięte, okna — jak zawsze — szczelnie zasłonięte. Ale dźwięki nie ustały. Wręcz przeciwnie — stały się jeszcze głośniejsze. W nocy słychać było zgrzytanie, wściekłe wrzaski, pomruki, jakby w środku toczyła się jakaś walka. Coś lub ktoś drapał pazurami podłogę, próbując się wydostać.

Siódmego dnia sąsiedzi nie wytrzymali. Dwaj mężczyźni — Piotr i Łukasz — poszli pod jego drzwi, zaczęli pukać i wołać. Nikt nie odpowiadał. Wezwano policję.

Kiedy drzwi zostały wyważone, a pierwsi ludzie weszli do ciemnego mieszkania, wszyscy zamarli z przerażenia…