— Elżbieta, chcę się z tobą rozwieść! Od dawna kocham inną kobietę — oznajmił stanowczo Tomasz. Ale po trzech dniach pożałował swoich słów.

Tego wieczoru przygotowywałam jego ulubione ciasto.

Przepis — od babci, sprawdzony przez lata: miękkie jak chmurka ciasto z chrupiącą złocistą skórką — dokładnie takie, jakie lubił.

Rozłożyłam nawet ten odświętny obrus z haftem. Ustawiałam talerze starannie, z niecierpliwym podekscytowaniem — jak w pierwszych latach naszego małżeństwa.

Tomasz zwykle wracał o siódmej. Dokładnie wyliczyłam czas — chciałam, by zastał ciasto świeżo wyjęte z piekarnika, jeszcze ciepłe, pachnące dzieciństwem, domem, nami.

Gdy klucz przekręcił się w zamku, właśnie nastawiałam czajnik.

— Tomku, jesteś w samą porę! Ciasto jeszcze gorące — powiedziałam z uśmiechem, nie odwracając się.

Ale w odpowiedzi — cisza.

Odwróciłam się. Stał w drzwiach kuchni, nienaturalnie spięty, jakby z drewna. Krawat przekrzywiony, twarz blada, usta zaciśnięte, a w oczach — strach albo determinacja, trudna do rozpoznania zza zasłony obcości.

— Elżbieto… Musimy porozmawiać.

Zwyczajne słowa. Zaledwie kilka.

Ale to one rozbiły mój spokojny wieczór jak młot uderzający w porcelanę. Ich brzmienie sprawiło, że w środku zrobiło się lodowato. W tych czterech słowach nie mieści się nic dobrego. Tylko ból.

— Coś się stało? — powoli odłożyłam ręcznik na stół, czując, jak z palców uchodzi siła.

Przełknął ślinę, przeczesał dłonią włosy — znajomy gest, gdy był zdenerwowany.

— Ja… przepraszam. Ale nie mogę tak dalej.

Chcę rozwodu.

Kocham inną kobietę.

Mówił to spokojnie, niemal jak wyrecytowane. Jakby nie do mnie. Jakbym była urzędniczką w banku albo w USC…