Od 5 lat mieszkam w domu opieki. Decyzja ta została podjęta przez moich synów, kiedy poważnie zachorowałam i postanowili się mną nie opiekować.
Wybór ten został podjęty po śmierci mojego męża, jedynej osoby, która naprawdę mnie rozumiała i wspierała. Pod jego nieobecność moje dzieci zdawały się oczekiwać jedynie dzielenia naszego mieszkania, mimo że wciąż żyłam.
Moja odmowa przepisania testamentu na jedno z moich dzieci prawdopodobnie pogorszyła sytuację, a oni wysłali mnie tutaj w odwecie. Na początku moje nowe życie w tej instytucji było trudne. Tęskniłem za swoim mieszkaniem i miałem nadzieję, że moje dzieci przyjadą mnie odebrać, ale rzadko mnie odwiedzały lub dzwoniły.
Pomimo złych warunków życia, zaprzyjaźniłam się z sąsiadami, dzieliłam się z nimi historiami i robiłam na drutach skarpetki.
I wtedy niespodziewanie odwiedziła mnie moja siostrzenica. Wychowywałam ją po śmierci jej siostry, dopóki nie wyjechała na studia za granicę i ostatecznie nie została adoptowana przez obcokrajowców.
Po dziesięciu latach bez kontaktu i wielu osobistych próbach wróciła do ojczyzny, dowiedziała się o mojej sytuacji i natychmiast do mnie przyjechała. Chociaż wahałam się, czy wyjechać z nią za granicę, nie chcąc się narzucać i być ciężarem, moja siostrzenica w końcu nalegała.
Zorganizowanie wszystkiego zajęło miesiące, ale w końcu opuściłam dom opieki, wdzięczna za nowy rozdział wolności i rodziny w moim życiu.
